"Vroeger, ja vroeger, toen zag ik nog wel eens een Playboy. Maar nu spreek ik van heel vroeger, toen mijn vader nog wild en (weer eens) ongebonden was. Ik keek nieuwsgierig en jaloers naar de foto's (waarom o waarom ben ik niet zo??), hij zag het blad in voor de interviews. Dat zei hij en waarom zou ik hem niet geloven? Maar enige tijd lang hing ergens in zijn flat (op de wc? op de gang? in zijn werkkamer? ik weet het niet meer) een Playmate van een zomermaand in de jaren zeventig. Het gladde papier werd grof en scheurde, de punaises die haar vastpinden gingen roesten, maar voor mij was ze en bleef ze, ook toen ze allang verdwenen was, een droom:
een en al rug en een bijna devote blik over haar ronde schouder.

Gelezen heb ik de Playboy nooit, voor die wonderlijke Amerikaanse vorm van interviewen, altijd impertinent en kuis tegelijk en vol aandacht voor idiote details, lees ik liever 'Rolling Stone'. De Amerikanen zijn niet te verslaan als het om nieuws gaat en ze maken de beste krant ter wereld. Ook op het internet zijn hun tijdschriften mij het liefst. Natuurlijk, Writer's Block zoek ik wel eens op, want daar zitten geestige jonge Nederlandse schrijvers, maar grappig voldoet niet altijd en alleen in de VS kan ik op de hoogte blijven van wat mijn favoriete brulboei Camille Paglia zich nu weer in d'r hoofd haalt. En alleen daar kan ik me begeven in een serieuze, brutale anti-censuur-campagne.

In mijn vak, de kunstjournalistiek, kan ik mijn liefde voor het theater betonen. Maar het liefst lees ik (www.girlsonfilm.com) en schrijf ik over film (us.imdb.com), want daar ligt mijn hartstocht, bij films uit Europa en de VS, bij het donker in de zalen van filmfestivals en bij de mensen die al die films bevolken.

Waarom? Dat valt nauwelijks uit te leggen. Omdat ik op mijn achttiende al probeerde zo mogelijk elke middag naar de film te gaan. Omdat ik elke keer weer hete tranen ween bij het slot van My Fair Lady. Omdat ik al jaren droom van Tommy Lee Jones. Daarom."